in

Yaşama Telaşı

Gün batıyor, sulara kızıl kan damladı
Güneşe komşu küçük, kara bir bulut
Küçük bir damla olup
Gizlensem içine
Baksam yukardan şu dünya telaşına
Küçük bir çocuk, küçük bir balık tutmakta
İhtiyar bir adam devirmekte
Koca bir çınarı, ulu orta
Güzel bir kız denizlere atmakta kendini
İsmini bile unutan bir adam için
Genç bir adam dönmüş yüzünü denize
Gözyaşıyla deniz çoğalmakta
Kimse haykırmaz gururuna
3 Aylık bir bebek ölü verir
Deniz şevkatli bir ana

Yaşlı bir kadın taşlar atıp
Sulardan intikam almakta
Bir ağıt yakar suçlu dalgalara
Ve bir mezar yapar gözyaşlarıyla
Bir balıkçı teknesinde yitirilmiş oğluna
Bir fahişe gülmekte
Zengin bir züppenin kollarında
İki cay iki dirhem et
Ve kocaman bir savaş ekmek kavgasında

Ayakları çıplak
Bir simitçi çocuk
Son simidini iştahla yemekte
Kırıntıları düşer köpeklere, martılar üşüşür
Çocuk 24 saattir ilk defa gülmekte

Ağır bir ter kokusu
Bir işci yorgunluğu
Ve iste geciyor Ali abi
Aksam için iki ekmek almakta
Yüzü perişan
Kafasında bin hesap var

Gün batarken bulutta bir damla olsam
Kırılsa hayatın bütün renkleri avucumda
İzlesem uzaktan
Şu yasama telaşını
Yaradanın kavanozundan.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

Kimsesiz Barınak

İnsan