Mecburiyet Konukları

Vaktiyle benimde dostlarım vardı. Zamanın en sarih, kuşkusuz bir o kadar da fiyasko olmuş arkadaşlıklarım. Neden beraber olduğumuza dair tek fikrimizin olmadığı aptal yaşlarımızdaydık. Haddizatında ayrıydıkta, hepimizin aklı bir karış havadaydı. Beraberken içimde hep bir boşluk vardı, farkındaydım.

Sonrasında kendi hayat arabama bindim. Seyreldi saçlarım gibi görüşmeler. Makûs olduk. İstedikleri profil olmadım, farklıydım. Minvalim sahileşince, yalnızlıkta kafi gelir oldu. Onlarda aramaz, anmaz oldular. Sağ olsunlar. Kızmıyorum, bilakis huzurum kıvamında. Şimdi ise hafızamda yer edinmiş mecburiyet konuklarını, tekrar hatırlamamak üzere kalemime taşıyorum.

Paylaş

Bir cevap yazın