Antidepresanlar Robot Mu Üretiyor?

Antidepresanlar Robot Mu Üretiyor?

Bundan tam 4 yıl önceydi… Annemi kaybetmiştim, hem de ansızın… Acı çekiyordum ve bu acıya “Acaba başka hastaneye yatırsaydık iyileşir miydi?” düşüncesinin verdiği vicdan azabı da eşlik ediyordu. Günlük hayatta yapmam gereken işleri minimuma indirmiştim. Sorumluluklarımı hızlıca ve üstünkörü yerine getiriyor, kalan zamanda da sadece uyuyordum. Böylelikle acılarımdan kaçıyordum, üstelik rüyalarımda da hep annemi görüp hasret gideriyordum.

Oğlum 1.sınıfa yeni başlamıştı. Bir gün veli toplantısında konuşulanlara çok yabancı kaldığımı görünce oğlumla yeterince ilgilenemediğimi fark edip soluğu bir psikiyatristte aldım. Tabii ki akşamında antidepresanımla tanışmıştım bile. Bir ay geçmeden annemin acısı yerini özleme bıraktı, yani bunu hayatın doğal akışı olarak görmeye başladım. Sadece bunu değil, eskiden tepki gösterdiğim bir çok şeyi doğal görüp tepki vermemeye başladım. Çevrem bu durumdan memnundu, çünkü sinirleri alınmış bir organizmaydım artık… Başlangıçta bu durum benim de hoşuma gitse de zamanla kendimi bir robot gibi hissetmeye başladım. Evet, hüzün yok, panik, endişe, kızgınlık yoktu, bu iyi bir şeydi. Ama sevinç, heyecan, coşku için kıpır kıpır olması, heyecan, kalbin küt küt atması vs..de yoktu. Taze biçilmiş çim kokusu içimi kıpır kıpır yapmıyordu, bir an önce eve gideyim, ayaklarımı uzatıp çay içeyim diye hayaller de kurmuyordum.Biri iltifat ettiğinde yüzümde kocaman bir gülümseme de olmuyordu.Her şey doğal ve normal geliyordu, tepki vermem gereken  bir durum görmüyordum hiç ortada.Geleceğe dair endişelerim olmadığı gibi hayallerim, planlarım da yoktu.Çünkü ben bir robottum artık.Bir şey yapmam için bir dostumun”Sana ne oldu böyle?Çok üzülüyorum.”cümlesini en az on kez  söylemesi gerekiyormuş ki, bir sabah kalktım, ilaçlarımı çöpe attım.1 hafta kadar fiziksel etkilere dişimi sıktım ,atlattım.1 ay kadar sonra duygularım yerine gelmeye başladı.Artık karnım ağrıncaya kadar gülebiliyor ve avazım çıktığı kadar bağırabiliyordum.Bu durumdan memnun olsam da takıntılarımın geri gelmesi beni rahatsız etmeye başladı.Gün içinde olan ve o an aldırmadığım her şeyi geceleri kafama takıyor ve uykusuz kalıyordum.Aslında içimden bir ses “Başla yine ilaçlarına, değer mi bunlara?” diyordu ama biliyordum ki değer.Takayım kafama, üzüleyim, sinirleneyim ama oğlumun yanağıma kondurduğu bir öpücükle havalara uçayım.Gece uyumayım ama sabah kalkıp pencereyi açıp derin nefes alınca içim coşsun..

Kısacası antidepresanımla 3,5 yıllık birlikteliğim sonlanınca duygularım geri geldi.Bu duygular içinde olumsuzlar da var, evet ama onlarla başka yöntemlerle baş edebilirim. Çünkü ben robot değilim. 🙂

Paylaş

Bir cevap yazın